Nə etməli və nədən başlamalı?
Güneydə bu sualların cavabları axtarılır

 


Olaylar 27/09/2003Güney Azərbaycanda başlayan və hazırda Tehran başda olmaqla İranın türklərin sıx yaşadığı digər bölgələrini də əhatə edən türkçülük və ya Milli Oyanış Hərəkatı elə bir hədde çatıb ki, artıq öncələr düşündüyümüzdən daha böyük hədəflər barədə düşünməmək ən azı günah olar.

 

Ortaya qoyulan və hər birimizin dəfələrlə şahidi olduğumuz mənəvi gücü perspektivdə nəzərdən keçirdikdə, onun inkişaf və genişlənmə potensialını təhlil etdikdə bu gücün önümüzdəki illərdə daha da artaraq bütün İranın etnosiyasi və geosiyasi şəklini dəyişmək qüdrətində olduğunu görməmək mümkün deyil. Tarixən baş vermiş bütün inqilabi ərəfələrdə olduğu kimi bu gün də Güneydəki soydaşlarımız ənənəvi “Nə etməli?” və “Nədən başlamalı?” sualları ilə üzüzədirlər. Özü də bu suallar onların önünə hər mərhələdə çıxır. Səbəb də hərəkatın sürətlə genişlənməsi və təkamül mərhələlərini geridə qoymasıdır.

Bu isə o deməkdir ki, çox zaman növbəti mərhələyə keçə bilmək üçün zəruri olan şərtlər hələ formalaşmayıb və onların formalaşmasını gözləmək lazım olur. Bax, o dönəmlərdə keçici böhran yaranır və yuxarıdakı suallar “Bəs, indi nə etməli?” formasında yenidən aktuallıq qazanır. Hərəkatımızın strategiyası və əsas hədəfləri məlumdur. Bu baxımdan, heç bir problem yoxdur. Əsas problem zamana və məkana görə taktiki gedişlərin seçilməsindədir. Müşahidələr soydaşlarımızın bu baxımdan, daim müəyyən çətinliklərlə üzləşdiyini göstərir. Fakt budur ki, artıq qəzet və jurnallar təşkil etmək, təbliğat və maarifçilik işi aparmaq, dərnəklər və cəmiyyətlər qurmaq mərhələsi böyük ölçüdə tamamlanıb. Bu fəaliyyətə yenilərinin əlavə olunmasına ehtiyac var. Millət Bəzz qalasına yürüşdən yürüşə keçən bir il içərisində fəaliyyətsiz dayanmaq və növbəti yürüşü gözləmək istəmir. Nə isə etmək və edilən işin real nəticəsini görmək istəyir.

GAMOH lideri Mahmudəli Çöhrəqanlı Güneydəki tərəfdarlarına kütləvi tədbirləri bundan sonra ildə bir dəfə Bəzz qalasına yürüşlər şəklində deyil, iki ayda bir dəfə müxtəlif millət böyüklərinin doğum və ölüm illərini qeyd etmək formasında da keçirməyi tövsiyə edib. Bu barədə düşünərkən istər-istəməz ağla, ilk növbədə, Səttərxan, Bağırxan, Şəhriyar və Şah İsmayıl Xətai ilə bağlı əlamətdar günlər gəlir. Bu simaların siyahısına son illərdə həyatını dəyişmiş böyük ədib və millətçi ziyalıların da adını əlavə etmək olar. Şübhəsiz ki, bunlar həyata keçirilərsə, müəyyən bir canlanma və fəallaşma hiss olunacaq. Amma bu canlanma və fəallaşma Azərbaycanın sınırlarını aşmayacaq və İranın digər bölgələrini əhatə etməyəcək.

Başqa sözlə, belə bir fəaliyyət insanlarda azərbaycançılıq əhval-ruhiyyəsini artırsa da, ümumiran miqyasında ümumtürk hərəkatına az təsir edəcək. Odur ki, bu qəbildən olan tədbirlərin Azərbaycan ərazisi ilə sınırlı qalmamasına çalışmaq vacib şərtdir. Əgər biz qəbri Xorasanda olan Nadir şahın və başdaşı Məşhəddə Hərəmin içərisindəki divarlardan birinə hörülü olan, məzarı da orada bulunan Abbas Mirzə Qacarı da bu siyahıya əlavə etsək, artıq kütləvi tədbirlərimiz Xorasanı da içinə almış olar. Eləcə də məzarı Tehranda olan hər hansı bir türk şahı barədə də düşünməklə eyni işi Tehrana da daşımış olarıq.

Siyahıya türk şahlarının salınması həm milli dövlətçilik şüurunun artmasına, həm də türklərin bütün İranı əhatə etmiş əski qüdrətinin bərpasının zəruriliyi barədə düşüncələrin genişlənməsinə imkan yaradar. Biz güneyli soydaşlarımızın bu təklifimiz üzərində düşünməsini və müzakirə açmasını çox arzu edərdik. Bu təklifdən başqa güneyli gənclərə bir neçə tövsiyəmiz də var. Çox istərdik ki, türk qızları yalnız və yalnız türk oğlanlarla, türk oğlanlar da yalnız və yalnız türk qızlarla ailə qursun. Çünki qarışıq ailələrdə istər-istəməz ər və arvad fars dilində danışmalı olur. Uşaq da bu dildə danışmağa və düşünməyə alışır. Son nəticədə də özünü türk kimi yox, iranlı kimi dərk edir. İstədiyimiz başqa bir şey də var:

Güneydəki övladlarımız türkçülük ruhunda tərbiyə edilsin, Vətən və millət sevgisi körpəlikdən onların qəlbinə və şüuruna aşılansın. Digər bir tövsiyəmiz dövlət və hökumət idarələrinin türkləşdirilməsi istiqamətində səylərlə bağlıdır. Güneyli türk hər hansı bir idarə və ya müəssisəyə rəhbər təyin edilərsə və ya bu qurumlarda söz sahibi olarsa, öz soydaşlarına da yol açmağı unutmamalıdır. Türk iş adamları işə, ilk növbədə, türkləri işə almalı, çörəyini yadlara yedirtməməlidir. Hər bir türk mütləq türklərə məxsus dükanlarda alış-veriş etməli, parasından fars və ya kürdün deyil, məhz türkün fayda götürməsinə çalışmalıdır. Mal alarkən də İsfahanda və ya Şirazda yox, Təbrizdə və ya Ərdəbildə türk şirkətində istehsal edilmiş mal almalı, xeyri yada yox, özününkünə verməlidir.

Evini-mülkünü satan türk onu mütləq soydaşına satmalı, onun əski yerində farsın və ya kürdün yerləşməsinə imkan verməməlidir. İmkan olduqca, yadlara məxsus daşınmaz əmlak alınmalı, türkə satılmalıdır. Bir sözlə, türk türkü hər şeydə və hər yerdə dəstəkləməlidir. Yalnız bu yolla türk öz itirilmiş mövqelərini bərpa edə, cənub sınırı Kəngər (Fars, Bəsrə) körfəzinə və Hind okeanına qədər uzanan Böyük Azərbaycan səltənətini bərpa edə bilər.


home Biz ile bağlantı